Glamourboys eindelijk kampioen

By 18 juni 2019 juli 1st, 2019 Wedstrijdverslagen
Twee weken na afloop van de competitie heeft het 35+ team van WEC alsnog haar kampioenschap kunnen vieren. De gestaakte wedstrijd tegen DAW Schaijk werd na begonnen te zijn met een 1-2 achterstand gewonnen met 4-2. Hierdoor lieten  de Glamourboys alsnog hun concurrenten achter zich.

Verslag van De Zwerver:

Bassie’s droom wordt werkelijkheid

Eindelijk was het zover, het geluks- kaarsje op Bassie’s nachtkastje had zijn dienst bewezen, de KNVB had beslist dat de gestaakte wedstrijd tegen DAW uitgespeeld moest worden. Op 16 juni moest de resterende 32 minuten uitgespeeld worden en te beginnen met een strafschop voor de Glamourboys. Bassie, Sinterklaassen en de Grote Kees waren dolgelukkig, nu kon het bijna verklote jaar toch nog gered worden. Op zaterdag middag kwam er nog een peptalk van de Gazelle en de Glamourtrein kon zich nu opmaken voor het allerlaatste station richting het kampioenschap DAW. Nog eenmaal deed Bassie een beroep op zijn gelukskaarsje en nog even het boek “De laatste minuut, de zeven mythen van het Duitse voetbal” er op na slaan en Bassie kon onder de wol. Maar de nacht voor de wedstrijd werd een zware nacht voor Bassie met veel woelen, enge dromen, angstzweet en heel, heel veel transpireren. De langdurige blessure van EL Gado, de witte zakdoekjes, de wedstrijd tegen Irene en dan was er ook nog Zaagmans die de laatste wedstrijden steeds nadrukkelijker aan de stoelpoten van de technische staf begon te zagen, ze passeerde allemaal de revue in Bassie’s droom. Maar uiteindelijk had Bassie maar een droom en dat was kampioen worden daar had hij het gehele jaar al naar toe geleefd. Zo was Bassie al lang weer wakker toe de hanen bij het ochtendgloren de dag des oordeels aankondigden, werd het een gouden ster of het witte laken. Bij aankomst op de Glorie zag Bassie hoofdzakelijk witte en bleke gezichten bij de Glamourboys, de spanning was voelbaar, geen tijd voor grapjes en moppen. De gezichten van de Glamourboys stonden strak, maar de neuzen stonden allemaal in de zelfde richting het nemen van die allerlaatste obstakel DAW. Maar ook DAW was niet gekomen om de Glamourtrein vrij baan te geven. De Glamourboys mochten de wedstrijd aanvangen met een penalty, maar Bassie had deze in zijn enge droom in verschillende kwade variaties voorbij zien komen. Zelfs d’n Tank, normaal ijskoud in de meest hachelijke situaties durfde het nemen van de penalty niet aan te zien. Maar Pareltje was rustig, de aanvoerdersband had hem het vertrouwen van het team gegeven en via de binnenzijde van de linkerpaal verdween de bal in het doel. Even sloeg de hartslag van Bassie over maar al snel stroomde het eerste traantje over de wangen van onze knuffelbeer 2-2. Nu kon de jacht op het kampioenschap eindelijk beginnen, nog eenendertig minuten naar de Wall of Fame, nog eenendertig minuten naar de platte kar. Maar DAW was niet gekomen om van de Glamourboys te verliezen en het duurde tot de twintigste minuut voordat de bevrijding voor de Glamourboys kwam.

Het was d’n Fox die weer eens op jacht ging richting de achterlijn van de tegenstander, nog een keer keek hij vluchtig richting het doel van de tegenstander, nog een maal scherpte hij zijn neus en met een perfecte voorzet wist hij het hoofd van Houdini te bereiken. Deze aangeboden kans liet Houdini zich niet onthouden en met volle kracht baande hij zich een weg richting de bal om deze met een kracht als de goddelijke kolos Efraim hard met het hoofd in het net te stoten 3-2. De bank ontplofte, knuffels, hugs, de boks, high fives, gebalde vuisten, zelfs een traan bij de Grote Kees en ook Abramovich liet weer een van zich horen de lof gezangen schalden over de Glorie. Nog elf minuten te gaan naar de eeuwige roem, nog elf minuten te gaan richting de platte kar. DAW ging agressiever voetballen en de Glamourboys moesten alle zeilen bijzetten om een gelijkmaker te voorkomen. Der Toni, was ondertussen met een rood aangelopen hoofd al aan zijn veertiende warming up begonnen, maar de kans om de hoofdprijs te winnen in de staatsloterij was groter den een invalbeurt in deze laatste wedstrijd. Bassie was voor aanvang van de wedstrijd vastbesloten, hier gaan we mee beginnen en hier gaan we mee eindigen. Het was deze keer geen tijd voor gekke fratsen. Bassie had al weken last van nachtmerries, over spelers die in de laatste wedstrijd in de fout gingen. Met nog enkele minuten te spelen was het Hans Pingel die op zijn Pingels de zestien binnenging en een meter van de achterlijn kreeg hij zijn bevrijdende tikje en met een knieval die hij waarschijnlijk eens gezien had bij het Nationale Ballet viel hij op de grond. Strafschop en weer was het Pareltje die de verantwoordelijkheid nam en de doelman van DAW was weer kansloos 4-2. Nog drie minuten was Bassie, Sinterklaassen en de Grote Kees verwijderd van eeuwige roem, nog drie minuten tot de platte kar, De Glamourboys hadden de technische staf behoed voor een debacle.

Het kampioensfeest barsten los, flessen champagne ontplofte, Sinterklaassen en de Grote Kees vierden feest in een deinende massa, tranen vloeiden, de vierde Gouden ster kon waardig en met trots gedragen worden. En Bassie, die zat roerloos, amper beseffend dat zijn droom werkelijkheid was geworden. Het kampioenschap was binnen, de vierde ster en de eerste ster voor Bassie Sinterklaassen en de Grote Kees, de Glamourtrein straalde weer als nooit tevoren. De platte kar kon voorrijden. En als Bassie nu gaat slapen is er wel iets veranderd in zijn slaapkamer, het gelukskaarsje staat er nog wel maar verder is er op zijn nachtkastje alleen nog plaats voor een foto van zijn Dreamteam. Nog een maal richt hij dan zijn ogen naar het plafond om te genieten van zijn vierendertig sterren, zijn Glamourboys. Maar hoe het met de Glamourtrein verder vergaat in het volgende seizoen is nog even afwachten. Vertrek deze met drie of vier wagons, wie zit er in de eerst of de tweede wagon, rijden ze met een of twee wagons met rest materieel en met hoeveel pomplorries vertrekt de Glamourtrein. Ja daar moet Bassie nog enkele dagen over dromen.